محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )
52
در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )
گفته است : « كيست كه به خدا وام دهد وامى نيكو ، پس آن را براى وى دوچندان سازد و براى او مزدى بزرگ باشد . » خدا از روى خوارى از شما يارى نخواهد و از تنگدستى وام از شما نمىگيرد . از شما يارى خواسته ، حالى كه سپاهيان آسمانها و زمين ، در فرمان اوست ، و نيرومند و حكيم است و از شما وام مىگيرد و گنجينههاى آسمانها و زمين از آن اوست ، و بىنياز و حميد است . او خواسته است شما را بيازمايد تا كار كدام يك از شما بهتر آيد . پس با كردارهاى خود پيشى بگيريد تا در خانه خدا با همسايگان خدا باشيد . پيامبران خود را رفيقان آنان كرده و فرشتگانش را به زيارتشان برانگيخته ، و گوشهاشان را حرمت نهاده است تا بانگ آتش را نشنود و تنهاشان را نگاهداشته است ، از اينكه رنجى با سختى بدان رسد . « اين بخشش خداست ، به هركس كه خواهد ، دهد و خدا صاحب بخشش بزرگ است » مىگويم ، آن را كه مىشنويد و از خدا براى خود و شما يارى مىخواهم و او ما را بسنده و نيكو كارگزار است . واژهشناسى اليفن : پير سالخوردهاى كه در پايان عمر است . لهز : آميخته است . القيتر : پيرى . غلق الرهن : در مدت معين نتوانست آن درب را باز كند . الحسيس : صداى آهسته . النصب : رنج ، سختى ، درماندگى .